Grenadierzy Starej Gwardii

           Gwardia Cesarska była elitarną jednostką francuskiej armii, mająca chronić osoby Cesarza, a także, a może przede wszystkim w późniejszym okresie, stanowiła rezerwy, odgrywające niekiedy kluczowe role w bitwach. Wywodziła się z dawnej Gwardii Królewskiej i Gwardii Dyrektoriatu. W 1800 roku zostały one połączone i utworzono z nich dwa bataliony grenadierów pieszych, kompanię strzelców pieszych, dwa szwadrony grenadierów konnych, kompanię strzelców konnych i kompanię artylerii konnej, tworząc tym samem Gwardię Konsularną. Liczyła ona niewiele ponad dwa tysiące ludzi, a dowodził nimi Joahim Murat. 

W listopadzie następnego roku przeprowadzono kolejne zmiany w Gwardii- przydzielono czterech generałów. Wkrótce zaczęto formować szwadron mameluków. W 1803 roku również utworzono batalion marynarzy Gwardii, gdyż Napoleon planował wojnę z Anglią, w końcu nieudaną. 

W maju 1804 zmieniono nazwę na Gwardię Cesarską. Dowódcą jej był sam Napoleon, pod sobą miał zaś czterech generałów. Już wtedy stan liczebny Gwardii wynosił ponad jedenaście tysięcy ludzi.
W 1809 roku Gwardię podzielono na Młodą i Starą. Ta pierwsza, liczniejsza, miała być używana w polu. Ta druga składała się z istniejących już pułków, a żołnierze tej formacji musieli mieć za sobą dziesięć lat służby, a także zasługi bojowe. Były w niej jednostki strzelców konnych i pieszych, grenadierów pieszych i konnych, szwadron mameluków, polskich szwoleżerów, żandarmerii wyborowej oraz artylerii Gwardii.
Grenadierzy to jednostka wywodząca się z XVII wieku; wówczas ich głównym

Francuscy karabinierzy

  Karabinierzy francuscy, po francusku Carabineres-a-Cheval, byli elitarną kawalerią francuskiej armii, nie tylko w wojnach napoleońskich, ale i wcześniej. 

    Prawdopodobnie pierwszą bitwą, w której uczestniczyli karabinierzy, była Bitwa pod Neerwinden w roku 1693, w trakcie wojny dziewięcioletniej, inaczej palatynackiej. Była prowadzona między Francją, jak łatwo się domyślić, a Ligą Augsburską, w której skład wchodzili początkowo: cesarz niemiecki i południowi książęta Rzeszy, a po pewnych czasie dołączyła się Holandia, Anglia, Hiszpania, Szwecja i Sabaudia. Karabinierzy pochodzą od elity francuskiej lekkiej kawalerii jeszcze z połowy XVI wieku, która uzbroiła się w karabiny. Początkowo jednak  mieli być żandarmerią konną! Dopiero w 1691 utworzono formacje wojenne. W 1871 roku zostali rozwiązani po upadku II Cesarstwa Francuskiego.   

  Przedstawione figurki mają odwzorowywać napoleońskich karabinierów; znamy nawet dokładniejszą datę, gdyż ich charakterystyczne kaski z pióropuszem, mundury i kirysy zostały wprowadzone w 1809 roku. Ich rynsztunek stanowił proste i ciężkie pałasze, karabinki dragońskie (od 1812 kawaleryjskie), oraz pistolety. Trudno mi było znaleźć informacje ilu było karabinierów, z pewnością istniały dwa pułki. 

    Można zatem przejść do figurek. Są wykonane bardzo porządnie, detale są wyraźne, nie trzeba się namęczyć z usuwaniem nadlewek. Pozy również są wielce porządne, chociaż brakuje konia, który by stał (na nim by siedział strzelający karabinier, bo jak wiadomo w galopie nie strzelali, szansa trafienia była wtedy niemal zerowa). Jest i oficer, i trębacz, którego akurat jeszcze nie pomalowałem. Wszystko super, nie ma wiele powodów na narzekania, a wręcz można by powiedzieć, że ich w ogóle nie ma. Italeri odwaliło kawał dobrej roboty. 

    Ponadto nieźle, jak dla mnie, udały mi się podstawki, z czego bardzo się cieszę, lepiej wyglądają niż w pruskiej piechocie. Wiele kosztuje mnie nerwów by je ukroić, ale przynajmniej ćwiczę cierpliwość. 

 

    Chcecie jakąś ciekawostkę? Oto i ona: Aleksander Fredro był kapitanem pułku strzelców konnych.

Pruska piechota

  Prusy- czystość i porządek, ład i dyscyplina. Czyż z nie takimi epitetami kojarzą się XVII i XVIII wieczne Prusy? To jednak one ugięły się pod potęgą francuskiej Grande Armee w latach 1806-1807. Wtedy to Napoleon Bonaparte zajął kraj i wkroczył do Berlina. W bitwie pod Jeną-Auerstedt armie Prus i Rosji odniosły sromotną klęskę. Co ciekawe i ważne dla Polaków, te zdarzenia wielce przyczyniły się do powstania Księstwa Warszawskiego (w końcu to Napoleon dał nam przykład jak zwyciężać mamy). 

  Prusy wyciągnęły ze swej porażki słuszne wnioski. Ichniejsza armia miała na szczęście podstawę: znawców wojennego rzemiosła jak np. Gebhard Leberecht von Blucher, znanego głównie z bitwy pod Waterloo. Reformy przeprowadzone przez pruską armię były liczne, z początku jednak utrudnione przez słabą sytuację ekonomiczną po wojnie oraz niewielką liczbę żołnierza. Prusacy znów zwrócili uwagę na lekką piechotę ustawioną w tyraliery (szeregi z dużymi przerwami). Ponadto zaczęto zalecać ustawianie wojska w kolumny, wysuwając wnioski ze zwycięstw Napoleona. Powołano Landwerę, czyli milicje, która mimo że zwiększała rozmiary armii, to niezbyt wpływała na jej jakość. Również powołano na stałe brygady składające się z piechoty, jazdy i artylerii. Doświadczenie armia pruska nabywała w dziwnych okolicznościach, bo po stronie cesarza francuskiego podczas kampanii rosyjskiej. Byli tam naturalnie jako przymusowy sojusznik i gdy tylko było pewne, że Napoleon odniesie klęskę to podpisali traktat z Rosją. Ciekawe może być to, że został podpisany w Taurogach, dobrze znanych z "Potopu" Henryka Sienkiewicz (siedziba Bogusława Radziwiłła).  

  W końcu udało się! zdobyłem polistyren. Szybko rozpocząłem pracę, dość żmudną, ale efekty - jak dla mnie - są zadowalające. Do tego zdobyłem farbę tekturową firmy Vallejo- "Brown Earth". Kolor jest może trochę za jasny. Zakupiłem go, bo jestem leniwy- sposób z przyklejaniem piasku dużo zajmuje czasu. 

  "Prussian infantry" jest z tego samego zestawu Revell, z którego mam angielską jazdę. Figurki są wykonane  dobrze, oczywiście trzeba namęczyć się trochę obrabianiem, za czym nie przepadam. Piechota "ubrana" jest w nowe mundury tj. wprowadzone podczas reform w 1808 roku. W zestawie znajdziemy również dwóch oficerów (jeden na koniu, a drugi spieszony), sztandarowego, dobosza, aczkolwiek nimi się jeszcze nie zająłem. 

British Life Guards

  Cóż, przetłumaczyć można to na brytyjską gwardię przyboczną. Ważne jest jednak, że istniały pułki tej jednostki, a ten zestaw ma przedstawiać któryś z pułków gwardii, należącej do 1st Cavalry Brigade, która dzieliła się na:

• 1st Regiment of Life Guards
• 2nd Regiment of Life Guards
• Royal Horse Guard
• 1st King's Dragoon Guards 

   Wyżej wymienione pułki w roku 1922 zostały przekształcone w działającą do dziś Life Guards (skomplikowane to wszystko). Zostały utworzone przez Wellingtona w 1809 roku podczas wojny na Półwyspie Iberyjskim. Lecz dopiero w roku 1815 został utworzony Cavalry Brigades (było ich siedem). Pierwsza uczestniczyła w bitwie pod Waterloo. 

   Zestaw Revell British Life Guards znalazłem bardzo dobrze. Zresztą mam go z pudełka Battle of Waterloo 1815 z rocznicy dwustulecia batalii; zawiera on również piechotę pruską i francuską gwardię grenadierską. Sama brytyjska gwardia przyboczna jest ponad przeciętnie wykonana, a szczególnie podobają mi się konie, które mają trochę ciekawsze pozy niż zwykle. Detale są na dobrym poziomie, lecz też nie zachwycają.